Jak Percore ocenia każdy zmysł

Zasada

Każda sesja to pięć rund. Każda runda pokazuje lub odtwarza cel, zabiera go, a ty go odtwarzasz. Wynik jest funkcją tylko jednej rzeczy: odległości między tym, co było, a tym, co zrobiłeś, w naturalnej jednostce danego zmysłu. Doskonałe odtworzenie daje 100. Pomyłka tak duża, że nie niesie żadnej informacji, daje 0. Darmowe codzienne sesje używają stałych zakresów celów; trudność nigdy nie dostosowuje się w codziennej kalibracji, bo wynik, który zmieniałby się wraz z trudnością, nie byłby porównywalny z wczorajszym.

Kolor

Pojedynczy kolor wypełnia ekran na kilka sekund i znika. Odbudowujesz go trzema suwakami — odcieniem, nasyceniem i jasnością — więc trzy wymiary się rozdzielają i przekonujesz się, który naprawdę śledziłeś.

Każdy z trzech błędów jest normalizowany do ułamka swojego zakresu. Odcień mierzy się najkrótszą drogą wokół koła barw i normalizuje względem 180°, bo na tyle najdalej mogą się od siebie różnić dwa odcienie. Nasycenie i jasność są normalizowane względem własnych zakresów. Trzy ułamki są uśredniane, a wynik zamieniany na trafność od 0 do 100. Demo koloru na stronie głównej pokazuje trzy błędy osobno, bo zbiorczy wynik ukrywa lekcję: wymiar, w którym się pomyliłeś, rzadko jest tym, którego się spodziewasz.

Wysokość dźwięku

Jeden dźwięk sinusoidalny rozbrzmiewa raz, gdzieś między około 140 a 760 Hz. Częstotliwość nigdy nie jest pokazywana. Odnajdujesz go, przeciągając kształt fali; dźwięk płynnie zmienia się pod twoim palcem, zamiast przeskakiwać między nutami.

Błąd to odległość w centach — logarytmicznej jednostce używanej przez muzyków, sto na półton — między celem a twoim dźwiękiem. Używa się centów zamiast herców, aby ta sama pomyłka kosztowała tyle samo bez względu na to, gdzie się zdarzy: dwadzieścia herców obok to więcej niż cały ton przy 150 Hz i mniej więcej ćwierćton przy 700 Hz, i ocena to uwzględnia. Niemal dokładne trafienie daje blisko 100, a pomyłka o około oktawę daje zero. Czym jest cent w muzyce? wyjaśnia tę jednostkę.

Czas trwania

Puls z niskim dźwiękiem trwa nieogłoszoną długość od mniej więcej jednej do trzech i pół sekundy, a potem się zatrzymuje. Naciskasz i przytrzymujesz gdziekolwiek, aż poczujesz, że to ta sama długość; puszczenie zatwierdza odpowiedź. Nie ma licznika ani zegara.

Błąd jest względny: różnica między twoim przytrzymaniem a celem, podzielona przez cel. Ćwierć sekundy spóźnienia przy krótkim odcinku kosztuje więc więcej niż przy długim — tak się to czuje i zgadza się z tym, co wiadomo o tym, jak błąd pomiaru czasu rośnie wraz z odcinkiem. Jak poprawić wyczucie czasu to omawia.

Kształt

Trójkąt leży na siatce w pewnym położeniu, obrocie i rozmiarze, trzymany pod lekką zasłoną przez kilka sekund. Wraca na środek, a ty odkładasz go na miejsce: przeciągnij korpus, by go przesunąć, jeden uchwyt, by go obrócić, drugi, by zmienić rozmiar.

Trzy błędy — położenia, obrotu i skali — są normalizowane, a następnie ważone odpowiednio 45, 35 i 20 procent. Położenie ma największą wagę, bo ludzie oceniają je najczęściej źle i w praktyce liczy się najbardziej; skala ma najmniejszą, bo mały błąd rozmiaru jest z tych trzech najmniej widoczny. Ważona suma staje się trafnością od 0 do 100.

Pozostałe trzynaście modułów

Każdy moduł ćwiczeń opiera się na tej samej zasadzie — zmierzonej odległości od celu w jednostce właściwej dla danego zmysłu — i każdy jest prawdziwym, ocenianym ćwiczeniem. Kontrast i Jasność oceniają różnicę w poziomie, który dopasowałeś; Rytm i Tempo oceniają czas twoich stuknięć względem wzorca lub tempa; Kierunek ocenia kąt między miejscem dźwięku a miejscem, w którym go umieściłeś; Odległość, Obrót i Ruch oceniają różnicę między twoim oszacowaniem a prawdą w ich własnych jednostkach; Równowaga korzysta z czujników ruchu telefonu. W ćwiczeniach Pro poziom trudności dostosowuje się do tego, jak ci idzie, więc wynik ćwiczenia jest wynikiem na tym poziomie trudności i jest trzymany osobno od twojej codziennej serii.

Od rund do odczytów

Wynik sesji to średnia z jej pięciu rund. Stąd aplikacja buduje poniższe rzeczy. Wszystko do codziennego odczytu włącznie jest darmowe.

• Średnia krocząca — każdy zmysł ma niedawną średnią zbudowaną z jego ostatnich sesji i to ją pokazują ekran główny i radar. Porusza się wolno celowo.
• Radar — cztery osie, po jednej na zmysł, narysowane z czterech średnich kroczących. Celowo nie ma jednej zbiorczej liczby, bo nikt nie potrafi poczuć uśrednionego wyniku.
• Trend — jak średnia krocząca zmieniała się w porównaniu z twoimi własnymi ostatnimi tygodniami. Spadek jest pokazany stonowanym kolorem, nigdy czerwienią. Nigdy nie jesteś porównywany z innymi ludźmi.
• Dryf — jeśli zostawisz zmysł na jakiś czas, Percore obniża swoją pewność co do tego odczytu, pokazując go jako oszacowanie z wartością pewności i datą ostatniej kalibracji. Sam odczyt nigdy nie jest obniżany. Twoje zmysły nie pogorszyły się dlatego, że dużo się działo.
• W którą stronę się przechylasz (Pro) — wynik mówi, jak blisko byłeś, nigdy po której stronie wylądowałeś. Gdy zmysł ma dość rund, by mieć pewność, aplikacja podaje znak: wyżej lub niżej w wysokości dźwięku, dłużej lub krócej w czasie trwania, bledziej lub intensywniej oraz jaśniej lub ciemniej w kolorze, większy lub mniejszy oraz za bardzo lub za mało obrócony w kształcie. To to samo odchylenie, które ocenianie już obliczyło, z zachowanym znakiem; nic nowego nie jest mierzone, a podawane jest tylko dla czterech codziennych sesji, których cele są porównywalne z dnia na dzień.
• Codzienny odczyt — jedno proste zdanie po każdej sesji, oparte na twojej własnej historii. Gdy nie ma jeszcze nic prawdziwego do powiedzenia, mówi właśnie to, zamiast coś zmyślać.

Pro dodaje tygodniowy odczyt, który słowami porównuje dwa tygodnie kalibracji, oraz nakładkę tydzień do tygodnia na radarze — kształt z zeszłego tygodnia przerywaną linią za tym z tego tygodnia. Obie funkcje potrzebują dość sesji do porównania, zanim się otworzą.

Dlaczego wszyscy dostają te same cele

Codzienne cele są takie same dla wszystkich tego samego dnia. To sprawia, że sesję można porównać: z wczorajszą, bo zakresy są stałe, i z sesją znajomego, bo mierzył się z tym samym kolorem, tym samym dźwiękiem, tym samym odcinkiem, tym samym trójkątem. Karta Znajomi pokazuje dwa odczyty obok siebie i nic więcej — z założenia nie ma rankingu.

Co liczby znaczą, a czego nie

78 w kolorze to nie pozycja w rankingu, nie percentyl ani stwierdzenie o kimkolwiek innym. To jeden pomiar w twojej własnej serii, a seria jest sednem. Wyniki nie są badaniem wzroku, badaniem słuchu ani oceną poznawczą, a aplikacja nie twierdzi, że przenoszą się na cokolwiek poza tym, co zostało zmierzone. Ocenianie jest opublikowane tutaj i dokładnie odtworzone w dwóch demo na stronie głównej, tak aby liczba, którą widzisz w aplikacji, była taka, którą mogłeś sprawdzić sam.