Jak poprawić rozpoznawanie wysokości dźwięku

Trzy umiejętności, nie jedna

To wyrażenie ukrywa trzy zdolności, które mieszkają w różnych miejscach i inaczej się trenują.

• Słuch względny to słyszenie odległości między nutami — kwinty, tercji małej — i słyszenie, gdzie nuta leży w tonacji. Pozwala odegrać melodię, spisać piosenkę lub poznać, że akord jest molowy. Zależy od odniesienia, które w prawdziwej muzyce jest niemal zawsze obecne.
• Słuch absolutny, potocznie zwany słuchem doskonałym, to nazywanie lub wydawanie nuty bez żadnego odniesienia. Jest rzadki, występuje głównie u ludzi, którzy zaczęli naukę muzyki bardzo młodo, i nie jest wymagany do żadnego rodzaju muzykalności.
• Pamięć wysokości dźwięku to utrzymanie jednej konkretnej wysokości w głowie — przez sekundy lub przez frazę — i dokładne jej ponowne znalezienie. Śpiewacy polegają na niej, wchodząc po pauzie. Producenci polegają na niej, strojąc sampel na ucho. Leży między pozostałymi dwiema: nazwa nie jest potrzebna, ale nie ma też drugiej nuty, o którą można się oprzeć.

Co dorośli naprawdę mogą trenować

Słuch względny poprawia się dzięki ćwiczeniu w każdym wieku. To najlepiej udokumentowany wynik w treningu słuchu i na nim zbudowany jest każdy kurs kształcenia słuchu. Pamięć wysokości dźwięku też poprawia się dzięki ćwiczeniu, a ponieważ jest to osąd ciągły — jak bardzo obok, a nie jaka nazwa — można ją mierzyć na tyle dokładnie, by widzieć małe zyski.

Słuch absolutny jest wyjątkiem. Dorośli trenujący go przez miesiące zwykle kończą z czymś, co działa w praktyce, ale nie jest tym samym mechanizmem: mocno zapamiętaną nutą odniesienia (często A przy 440 Hz albo najniższa nuta ich instrumentu) plus szybkim słuchem względnym od tej kotwicy. To naprawdę użyteczna umiejętność i jeśli kurs sprzedaje ją jako słuch absolutny, produkt jest prawdziwy, nawet jeśli nazwa jest luźna. Czego nie należy oczekiwać, to usłyszeć klakson samochodu i natychmiast, bez wysiłku wiedzieć, że to fis.

Metody, które działają

Każda z nich daje ci cztery części, których potrzebuje praktyka percepcji: cel, odpowiedź z pamięci, dokładną informację zwrotną i zapis. Wybierz tę, która pasuje do umiejętności, której ci brakuje.

Słuchanie w odniesieniu do tonacji (dla słuchu względnego)

Kadencja ustala tonację, rozbrzmiewa pojedyncza nuta, a ty mówisz, który to stopień. To trudniejsze niż nazwanie interwału między dwiema sąsiednimi nutami i znacznie bardziej użyteczne, bo prawdziwe melodie słyszy się względem tonacji, a nie względem poprzedniej nuty. Functional Ear Trainer jest zbudowany na tej metodzie; dziesięć minut dziennie to zwykłe zalecenie. Lista aplikacji do treningu słuchu porównuje go z alternatywami.

Ćwiczenia interwałów i akordów (dla słuchu względnego)

Metoda konwencjonalna: rozbrzmiewają dwie nuty lub akord, a ty nazywasz interwał lub rodzaj. Działa i to właśnie oferuje większość aplikacji. Jej słabością jest to, że interwały w izolacji nie są tym, jak muzyka do nas dociera, więc łącz ją z ćwiczeniem w odniesieniu do tonacji, zamiast polegać tylko na niej.

Śpiewanie z powrotem (dla słuchu względnego i pamięci wysokości)

Usłysz nutę lub krótką frazę, zaśpiewaj ją z powrotem, sprawdź ze źródłem. To najstarsza metoda i wciąż jedna z najlepszych, bo wydawanie wysokości zmusza do zobowiązania się do jednej. Aplikacja stroika, która odczytuje twój głos w centach, zamienia to w mierzone ćwiczenie. Aplikacje z wejściem mikrofonowym, takie jak EarMaster, sprawdzają za ciebie.

Kotwiczenie nuty odniesienia (dla użytecznej kotwicy)

Wybierz jedną nutę — zwykle A 440 albo pusta struna twojego instrumentu — i nuć ją kilka razy dziennie, za każdym razem sprawdzając stroikiem. Po kilku tygodniach większość osób potrafi wydać ją z zimną głową w granicach półtonu, a wiele w granicach ćwierćtonu. Od kotwicy słuch względny daje resztę. To realistyczna droga dorosłych do czegoś w rodzaju słuchu absolutnego.

Odtworzenie z informacją zwrotną w centach (dla pamięci wysokości)

Dźwięk rozbrzmiewa raz i cichnie. Znajdujesz go znów na ciągłej kontrolce — nie na klawiaturze, bo klawiatura daje dwanaście wyborów i ukrywa błędy mniejsze niż półton — i dowiadujesz się, o ile centów się pomyliłeś. Ponieważ odpowiedzią jest liczba, a nie nazwa, możesz zobaczyć poprawę o dwadzieścia centów, której ćwiczenie „dobrze lub źle” nigdy by nie pokazało.

Gdzie pasuje Percore

Sesja Wysokości w Percore to ostatnia metoda, wykonywana codziennie. Jeden dźwięk sinusoidalny rozbrzmiewa raz, gdzieś między około 140 a 760 Hz; częstotliwość nigdy nie jest pokazywana. Odnajdujesz go, przeciągając kształt fali, a wysokość płynnie zmienia się pod twoim palcem, zamiast przeskakiwać między nutami. Wynik to odległość w centach: w granicach kilku centów daje blisko 100, a pomyłka o około oktawę daje zero. Wszyscy dostają te same cele tego samego dnia, więc twoja seria jest porównywalna z wczorajszą i z serią znajomego.

Nie uczy interwałów, akordów ani stopni skali i nie zastępuje kursu kształcenia słuchu. To pomiar tego, jak stabilna jest twoja pamięć wysokości dźwięku, w pół minuty, obok twoich odczytów koloru, wyczucia czasu i przestrzeni. Pro dodaje trzy kolejne moduły słuchowe — Rytm, Kierunek i Barwę — do ćwiczenia poza codziennymi czterema. Jeśli chcesz zrozumieć liczbę, którą podaje, jednostkę wyjaśnia Czym jest cent w muzyce?.

Jak poznać, że robisz postępy

• Używaj centów, nie nazw. Ćwiczenie, które mówi „poprawnie”, gdy mieścisz się w półtonie, nie pokaże ci różnicy między pomyłką o pięćdziesiąt centów a o pięć. Centy pokażą.
• Oceniaj serię, nie dzień. Pamięć wysokości dźwięku zmienia się ze zmęczeniem, hałasem i porą dnia. Tydzień odczytów coś mówi; pojedynczy nie.
• Obserwuj kierunek swoich błędów. Wiele osób jest stale za nisko lub stale za wysoko. Przechylenie łatwiej skorygować niż losowy rozrzut, gdy już wiesz, w którą stronę się przechylasz.
• Utrzymuj stabilne warunki. Te same słuchawki, ta sama głośność, ta sama pora dnia. Zmieniaj jedną rzecz naraz.